Sevmek yada sevildiğini sanmak çoğu zaman bu ikisi arasında taklıp kalıyor hayatımız...Bazen sevip sölemiyor bazense sevildiğimiz halde değerni bilmiyoruz..Gün gelipte sevinler gidince ve geri dönmeyince,sessiz bir akşamda yalnız bir köşede durup düşünüyor,ve hiç beklemediğimiz halde buluyoruz kendimizi...Gün gelip de yalnız kaldığımızda içimize yöneliyoruz..Biz ve gidenler,giderken yanlarında götürdükleri parçalarımız her zaman kalbimizin bize ait olduğunu düşünürüz.Aslnda o,bizi sevenlerin bizdeki emanetidir.Zamanı gelince,geri verilmemek üzere alınacaktır.aylarca yıllarca farketmeden bekleriz gelip alcak olan kişiyi..Sonra bi gün sol yanımızda bi acı,boğazımızda bi hıçkırık yollara bakıyorken buluruz kendimizi,işte o gün anlarız.Kalbimiz artık yerinde değildir gerçek sahibi gelmiş almış ve gitmiştir...Bir boşlık kaplar içimizi o gün,bir yalnızık ve hasret sarar dört bi yanımızı...Kimimiz bi köşede sessizce bekler yüreğimizi de yanına alıp giden kişiyi,gelmeyeceğini bilriz yinede umutla bekleriz yıllarca..Gidenler dönmeyecektir geri bilriz anlarız ama yinede belkilerle geçirirz günlerimzi..Belki gelir belki kalbimi geri verir diye yollara bakakalırız günlerce...Bir sonbahar akşamı.Rüzgara savururken saçlarımızı uzun uzun düşünürüz.Gidenlerin ardından kendimizce kararlar alırız ve inanırız yeni başlangıçlar yapacağımıza...Hiç bi zaman uygulayamıcağımız bu kararları alırken bilmeyiz hiç kimse kalbi olmadan hiçbir şeye başlayamız ve yeni başlangıçlar yapmaz...Bu belki hayata bağlanmak için bi çaba belkide sadece bi kandırmaca...
Sevginizin veya sevildiğinizin değerini bilin...!!!                       
    Sevgilerimle daydo89...